Nabeschouwing deel twee: succes uit de lage landen
Zowel Nederlanders als Belgen kunnen met tevredenheid – zij het met gepaste eerbied voor de overleden Wouter Weylandt – terugkijken op de afgelopen Giro. Geen kopgroep zonder laaglanders, zo blijkt het credo van de 94ste editie.
Jan Bakelants wint het klassement van de tussensprints, Pieter Weening rijdt na een etappeoverwinning drie dagen in de roze trui rond, Bart de Clerq stelt zichzelf voor aan de wereld door een vol voor de zege gaande Scarponi centimeters voor te blijven in een etappe met finish bergop en Steven Kruijswijk wordt negende in het eindklassement.
Bakelants, Hoogerland, Seeldraeyers, Tankink, VandeWalle, Kruijswijk, Weening, Veuchelen, Clement, Engels: allemaal hebben ze één of meerdere keren deel uitgemaakt van een kopgroep. Weening heeft daarnaast meerdere keren beulswerk verricht voor Kruijswijk. Deze jonge Brabander is boven zichzelf uitgestegen: hij is één van de weinige renners die in de derde week sterker wordt. Bovendien bewijst hij nogmaals ook tegen de klok van wanten te weten. Kruijswijk oogt koelbloedig, professioneel en lijkt niet al te veel onder de indruk van de mannen met miljoenencontracten om hem heen. Alles bij elkaar ziet het er na uit dat Gesink in de nabije toekomst een concurrent krijgt voor het kopmanschap.
En aan Bakelants en Hoogerland gaan België en Nederland ook nog veel plezier beleven: allebei onstuimig, bijna te aanvallend. Beiden kunnen beter dan gemiddeld bergop en hebben ook de potentie een redelijk klassement te rijden. Maar het zijn eerder types voor het najagen van bergklassement.
Zowel Rabobank als Omega Pharma-Lotto hebben met de beschikbare middelen maximaal gepresteerd. Beide ploegen zijn met een vrijbuiterploeg zonder grote kannonnen gekomen, maar hebben toch prijzen binnengehaald.
De bange dagen van het Nederlandse wielrennen zijn voorbij. Lange tijd is alleen Boogerd af en toe zichtbaar geweest in bergritten in grote rondes. Vervolgens mochten Robert Gesink en Thomas Dekker gaan bepalen wie de prins van het Nederlandse wielrennen was. Twee talenten maar liefst. De situatie nu. Nederlandse renners die het hooggebergte aan kunnen: Gesink, Mollema, Kruijswijk, Ten Dam, Poels en Hoogerland. Het volgende klimtalent staat klaar: Slagter. Dekker mag binnen een maand terugkeren. Wie weet.
Voor de zuiderburen is het een ander verhaal. Talent is er altijd, vooral op de sprintdiscipline, maar ook voor het klimwerk. De grote vraag is: komt het er uit? Seeldraeyers heeft weinig op met lange trainingssessies in het buitenland. Maar misschien is het toch verstandig als hij zijn wereldbeeld verbreedt. Hij kan veel beter dan hij heeft gedaan in 2010, en deze Giro is wat betreft het klassement toch tegen gevallen. Bakelants lijkt geen man om een ronde te rijden. Hij kan zich beter gaan richten op etappeoverwinningen en nevenklassement. Hij lijkt niet regelmatig genoeg om drie weken lang beheerst te koersen.
publicatiedatum: 29-05-2011
|
